Dobry rodzic-kto to taki?

Czy wiesz, że dziecko jest nam dane „na chwilę”?

Czy jako rodzic zastanawiałeś się jaka jest Twoja rola w wychowaniu dziecka? Czy myślałeś kiedyś o tym, że przyjdzie taki dzień kiedy oddasz dziecko światu?

Czy tego chcemy czy nie, dziecko jest nam dane „na chwilę” a rola rodzica to, w krótkim czasie (mniej więcej 18 lat, czasem krócej), przygotowanie dziecka do samodzielnego życia, życia na własny rachunek.

Jak tego dokonać w tak paradoksalnie krótkim czasie i mieć przy tym poczucie satysfakcji z bycia dobrym rodzicem? Jak wychować dziecko i mieć poczucie spełnienia, kim powinien być dobry rodzic?

Dobry rodzic...

  • wie, że jest odpowiedzialny za życie i zdrowie dziecka 24 godziny na dobę,
  • ma świdomość tego, że wychowanie to przygotowywanie do samodzielności, to przekazywanie wartości, którymi dziecko będzie posługiwać się jak wewnętrznym kompasem w dorosłym życiu podejmując kluczowe decyzje i odróżniając dobro od zła,
  • wie, że dziecko wychowuje dla świata a nie dla siebie, nie „rości sobie praw” do dziecka a popycha ku samodzielności jednocześnie dając wsparcie jakiego dziecko potrzebuje,
  • zna swoje słabe strony, popełnia błędy i potrafi się do nich przyznać przed dzieckiem, potrafi przeprosić, pracuje nad sobą aby zbudować jak najlepsze relacje między sobą a dzieckiem, tzw nić porozumienia,
  • potrafi sobie wybaczyć, dostrzega swoje błędy wychowawcze, pracuje nad nimi, nie skupia się na problemie a na rozwiązaniu trudnych sytuacji,
  • potrafi przebaczyć dziecku, nie używa „kart przetargowych” –popełnionych przez dziecko wcześniej błędów,
  • znajduje równowagę w swoim życiu, wie, że czas dla siebie jest potrzebny do osiągnięcia wewnętrznej równowagi, nie ma wyrzutów sumienia realizując się zawodowo lub oddając się pasjom- ma świadomość tego, że szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko!
  • daje dziecku możliwość doświadczania świata, nie zamyka dziecka w złotej klatce, pozwala na doświadczanie różnych emocji od złości, przygnębienia, bezradności, smutku, porażki, zawodu po euforię, podniecenie, niecerpliwość, radość, szaleństwo- nazywa te emocje i daje dziecku możliwość „przepracowania” tych emocji,
  • potrafi słuchać, nie tylko mówi ale i słucha uważnie tego co dziecko ma do powiedzenia, odczytuje komunikaty werbalne i niewerbalne, nie lekceważy informacji zawartych w tych komunikatach,
  • daje poczucie bezpieczeństwa wyznaczając dziecku zasady, normy, reguły dzięki którym dziecko porusza się z „mapą zasad” w życiu,
  • wie, że wychowanie opiera się głównie na szacunku i poszanowaniu godności a nie na użyciu siły, władzy i przewagi nad dzieckiem,
  • rozumie, że wychowaywać to kochać i wymagać- z czego najważniejsze jest KOCHAĆ!

„Wychowanie, jeśli nie jest wzorem i miłością, nie jest wychowaniem”.

Johann Heinrich Pestalozzi

O mądrej miłości... wkrótce.

Elżbieta Banaś-Pasławska